|
Εκδίκηση: Σε ποιον ανήκει και γιατί;
Μη εκδικήτε εαυτούς, αγαπητοί…
Το ρήμα «εκδικούμαι» σημαίνει «ανταποδίδω το κακό, την αδικία που μου έκαναν». Η επιθυμία για εκδίκηση είναι ένα «φυσιολογικό» συναίσθημα που γεννιέται στον («φυσικό») άνθρωπο επειδή με τον τρόπο αυτό νοιώθει ότι αποδίδει δικαιοσύνη και διορθώνει ένα κακό που έγινε. Ο Λόγος του Θεού όμως δίνει ξεκάθαρη οδηγία στο χριστιανό αναφορικά με το θέμα αυτό.
Διαβάζουμε σχετικά στην Καινή Διαθήκη, «Μη εκδικήτε εαυτούς, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· διότι είναι γεγραμμένον εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος.» (Ρωμαίους 12:19, Εβραίους 10:30) αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη, «Δεν θέλεις εκδικείσθαι ουδέ θέλεις μνησικακεί κατά των υιών του λαού σου» (Λευιτικόν 19:18α) και «Εις εμέ ανήκει η εκδίκησις και η ανταπόδοσις.» (Δευτερονόμιον 32:35)
Η προσπάθεια του χριστιανού να πάρει την εκδίκηση στα χέρια του, δεν είναι ποτέ σύμφωνη με το θέλημα του Θεού.
Πρώτα από όλα, είναι ξεκάθαρο ότι ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να αποδώσει ο ίδιος δικαιοσύνη για το κακό που συμβαίνει. Ο λόγος είναι επειδή ο άνθρωπος είναι, πρώτος από όλους, ο ίδιος μέτοχος στο κακό που συμβαίνει γύρω του. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάνει και κάνουμε πολλά λάθη για τα οποία δεν έχουμε λάβει την ίση ανταπόδοση, και για αυτό θεωρούμε ότι «δεν πιαστήκαμε». Ο Θεός όμως δεν τα ξεχνά. Γι αυτό και φροντίζει να μας φέρνει στη θέση που έφερε και τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους όταν έσπευσαν με προθυμία να εκδικηθούν την «επ’ αυτοφόρω μηχευομένη». Ο Ιησούς Χριστός, λέγοντάς τους, «Όστις από σας είναι αναμάρτητος, πρώτος ας ρίψη τον λίθον επ’ αυτήν.» (Ιωάννης 8:7β), τους αφαιρεί κάθε δικαίωμα για συμμετοχή στη διαδικασία απόδοσης δικαιοσύνης.
Έπειτα, είναι σαφές ότι ο άνθρωπος δεν ξέρει πώς να εκδικείται και αυτό είναι φανερό γιατί η προσπάθεια του ανθρώπου να εκδικηθεί, οδηγεί μόνο σε κλιμάκωση του κακού και της αδικίας και ποτέ σε αποκατάσταση.
Στα εδάφια που εξετάζουμε, η Γραφή μας αναφέρει δύο λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να εκδικούμαστε. «Μη εκδικήτε εαυτούς, αγαπητοί,…» (Ρωμαίους 12:19α):
1) «…αλλά δότε τόπον τη οργή…» (Ρωμαίους 12:19β). Ο πρώτος λόγος είναι επειδή ο Θεός έχει ήδη ξεκινήσει τις διαδικασίες για απόδοση δικαιοσύνης και πρέπει να «αφήσουμε χώρο» στoν Ίδιο να εκτελέσει το θέλημά Του. «Δίνω τόπο σε κάποιον ή σε κάτι», σημαίνει «επιτρέπω, δίνω δικαίωμα στον κάποιον ή στο κάτι, να εμπλακεί και να έχει λόγο σε θέματα που με αφορούν. (Βλ. σχετικά και Εφεσίους 4:27). Ο Ιησούς Χριστός είπε ότι ο ίδιος Θεός αναλαμβάνει να «…κάμει την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού… σας λέγω ότι θέλει κάμει την εκδίκησιν αυτών ταχέως» (Λουκάς 18:7-8). Στο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα διαβάζουμε «Είπατε προς τους πεφοβισμένους την καρδίαν, Ισχύσατε, μη φοβείσθε ιδού, ο Θεός σας θέλει ελθεί μετ’ εκδικήσεως, ο Θεός μετά ανταποδόσεως·αυτός θέλει ελθεί και θέλει σας σώσει.» (Ησαΐας 35:4)
2) «…διότι είναι γεγραμμένον εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος» (Ρωμαίους 12:19γ). Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να εκδικούμαστε είναι επειδή ο Θεός λέει ότι η εκδίκηση ανήκει μόνο σε Εκείνον. Μόνο ο Θεός είναι ικανός να εκδικηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε η ανταπόδοση να γίνει σε όποιον και όπως πρέπει, με δικαιοσύνη. Ακόμη, μόνο ο Θεός ξέρει πώς ακριβώς να εκδικείται και να ανταποδίδει, με απώτερο σκοπό -αν είναι δυνατόν- τη λύτρωση και τη διόρθωση αυτού που έκανε την αδικία και όχι την οριστική καταστροφή και απώλειά του. Μόνο ο Θεός είναι ικανός να συνυφαίνει τη συγχώρεση με την εκδίκηση: «Κύριε Θεέ ημών, συ εισήκουες αυτών έγεινας εις αυτούς Θεός συγχωρητικός, πλην και εκδικητής διά τας πράξεις αυτών.» (Ψαλμοί 99:8)
Ο άνθρωπος συνήθως είναι απρόθυμος να αναθέσει την εκδίκηση στο Θεό, επειδή η κακία του ανθρώπου δεν επιθυμεί τη διόρθωση και την ευλογία αυτού που τον έβλαψε αλλά μόνο την άμεση και παραδειγματική τιμωρία του. Παράδειγμα έχουμε στη Γραφή τον Προφήτη Ιωνά, ο οποίος, σε μια στιγμή αδυναμίας του, δεν ήταν διατεθειμένος να συμμετάσχει στο σχέδιο του Θεού να δώσει μια τελευταία ευκαιρία για να μην καταστραφεί ολοσχερώς μια ολόκληρη πόλη (Νινευή) και όλοι οι κατοικούντες σε αυτή· «
και μετεμελήθη ο Θεός περί του κακού, το οποίον είπε να κάμη εις αυτούς· και δεν έκαμεν αυτό. Και ελυπήθη ο Ιωνάς λύπην μεγάλην και ηγανάκτησε.» (Ιωνάς 3:10β-4:1)
Ο Θεός όμως λέει στους χριστιανούς, «Εις μηδένα μη ανταποδίδετε κακόν αντί κακού· προνοείτε τα καλά ενώπιον πάντων ανθρώπων.» (Ρωμαίους 12:17) |